Szanowni Koledzy, dla jasności - parę słów o ostatnim z neandertal- ców.
Nie obchodzi on żadnych świąt, imienin, nie kłania się sztandarom, rocznicom. Nie rozumie symbolik, alegorii, metafor z powodu kwadratowy łeb. Jest chyba ukraińskie przysłowie: “Gdy powiewa sztandar, rozum mieści się w trąbie”. Naturalnie, rozum neandertalca może się mieścić najwyżej w trąbeczce. Jak kiedyś popijałem, niepotrzebne mi były specjalne okazje w rodzaju pierwszej komunii córki kumpla – wystarczyła chęć. A co do sztandarów, to mam takie wspomnienie. Dwa razy niosłem sztandar szkoły w Warszawie na 1-go Maja. Dowodził kompanią pan major Krygowski. Przydarzyły się dwie rzeczy. Drzewce sztandaru było składane. Kiedy przed trybuną z panem Gomułką przenosiłem sztandar z pozycji “na ramię broń” do pozycji “prezentuj bron”, część ze szmatką wyfrunęła z rurki i poleciała ze dwa metry do przodu – to jedna przygoda. Druga (która pierwsza, która druga – nie pamiętam): tak samo prowadzi pan Pryciupa, zbliżamy się do trybuny równym krokiem, ale zwykłym marszowym, a przecież jesteśmy chłopaki tak wytresowane, że się okropnie chcemy pokazać. Co to za mundurowa kompania, która idzie jak stare baby po mleko! Pan Krygowski – nic. “Zapomniał?” se myślę. I czuję, że wszystkie chłopaki są za mną – nawet dosłownie, bo niosłem sztandar. Straszna poruta. Może szkoła miała odgórne polecenie, byśmy nie udawali wojska? Tak czy owak, nie wytrzymałem, wrzasnąłem: “kompania!” - bo taką komendę w szkole wydawaliśmy do przyjęcia kroku defiladowego. Huknęło, grzmotnęło - poooszło wojsko! Co za ulga! Warszwiacy bili brawo, że mało co muzyki było słychać. Dostałem potem opieprz od pana majora - byle gówno śmie przejmować komendę w obecności dowódcy – ale nie za mocny.
Słowem: przyjemnie było i się zmyło. Od dawna nie akceptuję żadnych rytuałów. Dla jasności: nie oceniam tych, co akceptują. Ich wybór, i tylko tyle. Natomiast wpędza mnie w nastrój beznadziei niekończąca się polsko-polska wojna. 1 Maja i 3 Maja są tradycyjną okazją. Oto maluteńki przykład, jak wojna na nowo się odradza przy każdej okazji - również nad trumną, kiedy nawet ateiście wypadałoby się przymknąć.
Wywiad ze znaną posłanką.
Gazeta: - Z Rosji informowano, że w czasie lądowania samolotu była gęsta mgła.
Posłanka: - To bardzo dziwne, bo do nas, zgromadzonych w Katyniu, dopływały sprzeczne informacje. My też słyszeliśmy o tym, że była mgła. Dla mnie to bardzo dziwna informacja.
W Smoleńsku byliśmy w sobotę rano o godz, 4, a potem pojechaliśmy do Katynia i wszędzie była piękna pogoda.
Większość mojego zawodowego życia - jako kopacz melioracyjny i łodziowy rybak – spędziłem pod chmurką. Obserwowanie i przewidywanie pogody było koniecznością – zwłaszcza na morzu – ale też stało się moją pasją. Mały przykład. Od początku mojej pracy na łodzi mieliśmy ze wspólnikiem Zbychem dużą przyjemność w uprawianiu meteorolgicznego chiromanctwa. Słuchaliśmy niemieckich prognoz sto razy dokładniejszych od naszych i
wykreślaliśmy drogę zwłaszcza niżów od Morza Północnego do naszej przystani w Ustroniu Morskim. Udawały się nam prognozy do dwóch dni naprzód. Starsi od nas rybacy coraz częściej przychodzili do nas na gadkę o pogodzie - nie jako do znawców, ale jako do trochę kapujących po niemiecku: “Co tam Niemcy podali?”. Zdarzyło się, że zaczęli przychodzić nie względem Niemców, ale względem nas: “Co wy uważacie?”. Oto, jak do tego doszło. Był czas śledzia, chyba kwiecień. Cały dzień dmuchała północno-zachodnia szóstka. Pod wieczór ani trochę nie zelżała, nasi na drugie dwanaście też podali szóstkę. Więc nikt z rybaków w morze nie poszedł (kutry przy tym kierunku i sile wiatru również nie wychodzą). Prócz nas dwóch. Bo nam wyszło z sytuacji na Morzu Północnym trochę bliżej nas – że jutro nie tylko nie będzie szóstki, ale w ogóle nic nie będzie, jeśli się posłużyć panem Kononowiczem. Jak wychodziliśmy w morze, a łódź stawała na sztorc, tak że mało nie powypadaliśmy do tyłu, rybacy się pukali w czółko. Tego, co było w naszych duszach na drugi dzień, nie da się opisać – trzeba przeżyć: morze – stół, i to odprasowany, ani śladu martwej fali, co jest dobrym znakiem na kilka dni, widoczność – aż za horyzont. Dryfujące siatki – parę kilometrów od przystani (bojki widać), na ślepo by trafił. Śledzia dowaliło tyle, że trochę się siatki podtopiły, i chyba dwa łososie - potrafią się wkręcić w małe oczka śledziówek zębami, kiedy gonią za śledziem. Odtąd rybacy przychodzili do nas nie po to, by usłyszeć, co mówią Niemcy, ale – co my. Owszem, przewieźliśmy się parę razy i na Niemcach, ale tylko parę.
Tak więc, Szanowni Koledzy, kiedy się na przykład wiezie rowerem na przystań wycięte tyczki do bojek, to po drodze są wyboje. Jedziesz o czwartej rano górką – cieplutko, dołkiem – jak mówią Ruskie: “Zub na zub nie popadajet”, prawie mróz. W Koszalinie pada,
W Słupsku – słoneczko. Jadę odmulać rowy po kolana w wodzie i w lodzie: w Koszalinie - ani jednej gwiazdki śniegu, osiem kilometrów dalej – biało. A taka madam ignorantka powiada publicznie w śmiertelnie ważnej sprawie: “To bardzo dziwne”. Bardzo dziwne, że
tam, gdzie była ona – była piękna pogoda, a tam gdzie jej nie było – pogoda była niepiękna. Znawczyni nie wie, rzecz jasna, że wczesnym rankiem, przy pięknej słonecznej pogodzie, na niżej położonych obszarach, w dolinach rzek, przy krótkotrwałej różnicy temperatur i ciśnienia, może być mgła jak mleko, i to nierzadko, nie jest to jakaś niezwykła sytuacja. A publiczny głos posła, choćby najgłupszy, jest głosem politycznym. Czytałem parę ruskich gazet w internecie. Słyszą takie głosy. Być może przez takich siejących zło i nienawiść posłów mamy już po herbacie, czyli po oczekiwanej przez naiwnych zgodzie.
Szanowni Koledzy, chciałem tylko, jako pasjonat spraw językowych, pokazać, że od takie słownego gówienka “bardzo dziwne”, może dojść czort wie, do czego, nawet – jak od rzemyczka do koniczka. W dużej mierze już doszło. Radujmy się, psia jego mać, że znów chce
złapać Kozak Tatarzyna.

Do Jasia Pawłowskiego z Kanady.
Jasiu, wiem o Tobie od ponad roku, ale w internecie nieśmiało operuję od niedawna. Mam króciutki, przedwojenny, na korbkę – z tego powodu w tej chwili może to być mój ostatni kontakt na jakiś czas. Główna moja obawa przed stałym inernetem: żeby nie wpaść w nałóg. A Ty, mój drogi, już wówczas wąsaty (czy Ty się, Jasiu, czasem nie urodziłeś z wąsami?) Kolego z jednej ławki w pierwszej klasie, czyli w najgorszym czasie, byłeś ze swoim ciepłym nosowym głosem wielką duchową podporą dla zagubionego na obczyźnie. Mieszkając we Wrocławiu na Oporowie, nie miałeś powodu czuć się zagubionym, ale my w internacie - tak. Pierwsz klasa to była prawie wojskowa unitarka. Dzięki, Jasiu.
Jurek Pieczul

Kurde, bym zapomniał! Mały kawałek z okazji niezliczonych w Polsce odświętnych okazji.

Nie ma w szkole przedmiotu myślenie i nie ma takich jak w Helladzie akademii, w których uczniowie chodzą z mistrzami po ogrodzie, myślą. Kandydat na człowieka uczy się myślenia przypadkiem: od taty, jak się kłóci z mamą, na lekcji geografii, od rówieśników w bramie. Mama z tatą też uczyli się przypadkiem, i babcia z dziadkiem, i dziadków dziadki.
Podchodzi do mnie na przystani babcia.
- Świeża ta flądra? - mówi.
- Przecież żywa.
- Widzę - ale czy świeża?
Z przypadkowych nauk są sędziowie i pierdzistołkowie, dziennikarze i profesorowie, policjanci i złodzieje - wszyscy.
- Co za barany uczą dzieci seksu! - mówi pan młynarz. - Nikt dotąd nie uczył, a jesteś- my. Ciebie ktoś uczył?
- Nie, dlatego nic nie umiem.
- To co ze swoją robisz?
- Oglądam telewizję.
Pani młynarzowa wie, że jest niedobrze, bo ludzie są niedobre. Jak będą dobre, to będzie dobrze - wystarczy chcieć. A, skurkowane, nie chcą.
Raz rzekłem: „Przypisywanie marksizmu ateistom to chwyt prawicowych demagogów”. Na to boży ptaszeczek: „Tak jakby nie było lewicowych demagogów!”. W przekładzie na nadrzeczne budownictwo to wygląda tak: ja: „Na prawym brzegu rzeki stoi dom”; on: „Tak jakby nie było lewego brzegu!”.
Na razie
Jerzy Pieczul